They say to read to your child…

Posted on by Caleb J. Ross in General News | 1 Comment
…but they don’t say what should be read.



Subscribe to my amazing, hilarious YouTube channel. Just click the button below.

YouTubeSubscribe

Consider sharing this post on Facebook, Twitter, and Google+. Think of it as a way to tell a friend “I’m thinking of you.”

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditShare on StumbleUponShare on Tumblr

Not a loud lesbian nor a story of masturbation; how will I succeed?

Posted on by Caleb J. Ross in Charactered Pieces: stories, Events, Stranger Will | 4 Comments
As I mentioned in a previous post, I’ll be one of a great group of writers to read at Leela European Café on April 9th in Denver. I’ve done a few readings in the past, despite the live aspect being something writers don’t often get to experience. I’ve been lucky, I guess.

I am perhaps more excited to see and meet these people more than I am to actually read some of my own work. That’s natural. I’m humble by nature. Humble and handsome.

The unwritten rule is that writers should read from something either freshly published or contracted for publication. For me, that would be my story collection, Charactered Pieces. But another, perhaps not entirely unwritten rule, is that when crowds and drinks are involved, the best type of material to read is work both funny and short. Charactered Pieces, though it contains elements of each, doesn’t contain any stories that would fit both of those qualifications equally enough to warrant the rapt attention of the audience (which I expect to be huge! You hear me! Be there or be dead!). The bar is high, as I’ve been to both Chuck Palahniuk readings (refreshingly interactive meets his morbid material makes for strange group of lit lovers, videos here, and don’t forget all the people who fainted during his Guts tour) and Dorothy Allison readings (the last, her 2009 AWP appearance which was followed by the only performance worthy of her opening, a performance from Mucca Pazza (this review calls them a ragtag band…they simply don’t know the wonder that is Mucca Pazza).

So, I’ve decided to write two entirely new pieces for the event. One involves my plea for corporate sponsorship. The other involves my plea for free beer. It’s a bit scary to debut something in front of a crowd of strangers, but I guess that’s better than waiting until a piece is printed before finding out it sucks.

What sort of material do you (or would you, if you’ve never been to a live reading) want to hear?


Subscribe to my amazing, hilarious YouTube channel. Just click the button below.

YouTubeSubscribe

Consider sharing this post on Facebook, Twitter, and Google+. Think of it as a way to tell a friend “I’m thinking of you.”

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditShare on StumbleUponShare on Tumblr

Otherworld Publications makes a couple smart moves

Posted on by Caleb J. Ross in General News | 1 Comment
I probably don’t do enough promoting other writers here. I don’t know why. Perhaps I fear that any writers I mention will feel obligated to reciprocate kind words, while not necessarily having justification for such. So, for all the writers I mention here, you are free to slander my name without fear of any hostilities on my part.

Richard Thomas, throbbing heart heart throb and master of duct tape

Though too early really to benefit my good man Richard Thomas as far as direct sales go, it’s never too early to push a friend’s work. In June, Richard’s novel, Transubstantiate, will be the debut novel from Otherworld Publications. They’ve got a good seed with this one; I’ve had the pleasure of reading an early version of the novel.

From the official press release:

About Transubstantiate:

“They say Jimmy made it out.  But the postcards we get, well, they don’t seem…real.”

When an experiment with population control works too well, and the planet is decimated, seven broken people are united by a supernatural bond in a modern day Eden.  Most on the island are fully aware of this prison disguised as an oasis.  Unfortunately, Jimmy is on the mainland, desperate to get back, in a post-apocalyptic stand-off, fighting for his survival and that of his unborn child.  Back on the island, Jacob stares at the ocean through his telescope and plots his escape, reluctant to aid the cause.  Marcy tries to hide from her past, sexual escapades that may be her saving grace.  X sits in his compound, a quiet, massive presence, trapped in his body by ancient whispers and yet free in spirit to visit other places and times.  Roland, the angry, bitter son of Marcy is determined to leave, and sets out on his own.  Watching over it all is Assigned, the ghost in the machine.  And coming for them, to exact revenge, and finish the job that the virus started, is Gordon.  He just landed on the island and he has help.

Transubstantiate is a neo-noir thriller, filled with uncertainty at every portal, and jungles infiltrated with The Darkness. Vivid settings, lyrical language, and a slow reveal of plot, motivation, past crimes and future hope collide in a showdown that keeps you guessing until the final haunting words.

Transubstantiate: to change from one substance into another.

Nik Korpon, life wrangler and cunning existentialist

And with the same press will come Nik Korpon’s novel, Stay God, which I’ve also had the extreme pleasure of reading. Korpon’s got a literary voice that can’t be ignored (unless you can’t read; in which case, ignore away).

From the official press release:

About Stay God:

Damon lives a content life, playing video games and dealing drugs from his second-hand store while his girlfriend, Mary, drops constant hints about marriage. If only he could tell her his name isn’t really Damon. If only he could tell her who he really is. But after he witnesses a friend’s murder, a scarlet woman glides into his life, offering the solution to all of his problems. His carefully constructed existence soon shatters like crystal teardrops and he must determine which ghosts won’t stay buried—and which ones are trying to kill him—if he wants to learn why Mary has disappeared.

Both authors will be reading at the OW Press The Velvet reading in April, too. So, if you are in Denver, show up and throw stuff at them.


Subscribe to my amazing, hilarious YouTube channel. Just click the button below.

YouTubeSubscribe

Consider sharing this post on Facebook, Twitter, and Google+. Think of it as a way to tell a friend “I’m thinking of you.”

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditShare on StumbleUponShare on Tumblr

9 April 2010, Denver, Colorado

Posted on by Caleb J. Ross in Events | Leave a comment


Subscribe to my amazing, hilarious YouTube channel. Just click the button below.

YouTubeSubscribe

Consider sharing this post on Facebook, Twitter, and Google+. Think of it as a way to tell a friend “I’m thinking of you.”

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditShare on StumbleUponShare on Tumblr

I’m still doing stuff, see…

Posted on by Caleb J. Ross in Book News, Charactered Pieces: stories, General News | 2 Comments
I read somewhere (or maybe I didn’t; reading is for suckers) that the author/promoter divide is a 70/30 ratio. I’d go further, and flip those numbers, giving the promoter hat a 70% weight. If I’ve learned anything with pushing Charactered Pieces these last few months it’s this: writing is a dirty, dirty game.

The dream of churning out books, leaving the advertising and promotion to the publisher, is more a point of Norman Rockwell Nostalgia than a truth. Or at least my experience of it is. Of course, I accept that this may be my own inadequacies speaking, as some authors do get to live the dream. But most do not. Definitely fewer than in years past. Or is that statement also romanticized nostalgia?

Over the past few months, since Charactered Pieces’s November 16th, 2009 release, I’ve been guilt-ridden for my relative unproductively. When compared historically, this last quarter or so has been remarkably and dishearteningly word-free. But a sudden realization, perhaps evoked by a recent email conversation with author, Pablo D’Stair, made me realize just how much I have actually done these past months. So, as a way to comfort myself, here’s a list of my recent writing-related accomplishments.

  1. Promotion. I’ve considered it a hindrance to writing all this time, but really I must think of it as network-building, as meeting more people who could very well become important components to my writing. Pablo D’Stair, for instance, we would not have met had it not been for my incessant (re: annoying) promotion.
  2. Tim Hall’s One Damn Thing After Another. I helped bring this fantastic collection to light. Who the hell am I to think of that as time wasted?
  3. Revised chapters of my novel-in-progress. I’m working through revisions on one of my unfinished novels, with the help of some very talented writer friends. Since January, I’ve edited five chapters. Some of the changes have been substantial and could be considered full rewrites. Meaning: I get to credit that as writing time.
  4. Outsider Writers Collective. I’ve unexpectedly taken on a stronger role over at www.OutsiderWriters.org, which included updating the website in January. Hopefully, the redesign makes for a better experience. The traffic numbers seem to show that more people are visiting. That, or SPAMbots.
  5. AWP Blog. In preparation for my April trip to Denver for the AWP (Association of Writers and Writing Projects) Conference, I set up a blog (http://www.calebjross.com/awpblog/) which consists of writer contributors who will document the conference via Twitter, TwitPic, YouTube, and traditional blog posts. Gathering contributors, setting up panelist interviews, and spreading the word have taken quite a bit of time. Not to mention the…
  6. AWP off-site reading. I organized a reading at Leela’s European Café  in Denver for April 9th, which will feature OW Press authors/contributors and members of The Velvet writing community. You’ll get tired of me talking about this, for sure; I am damn excited. And on this topic, another ellipsis…
  7. New stories for AWP reading. The standard reading usually features an author reading from his/her most recent release. This is fine. Most of the time. But I anticipate drinks and noise being involved, so something short and funny would probably work better (my Holocaust story, “The Camp,” may be funny to some, but it’s probably not a safe bet to count on an audience full of Nazis). So, I have started a couple new pieces. I feel great about them.
  8. Conversation with Pablo D’Stair. I’ve never met anyone more passionate about literature than this guy. He thrives on conversation about words. He isn’t interested in profiting from his writing, nor is he interested in helping others to profit. He is the consummate literary philosopher. Over the last month or so, we’ve had a great back-and-forth via email about Charactered Pieces (and writing in general), that I understand he intends to print as part of a rebirth of his magazine, Predicate. He pulled a lot out of me that had been simmering for a number of years. More on this to come once it is printed.

So, the lesson: I’m not as lazy and fat as I thought. Read more


Subscribe to my amazing, hilarious YouTube channel. Just click the button below.

YouTubeSubscribe

Consider sharing this post on Facebook, Twitter, and Google+. Think of it as a way to tell a friend “I’m thinking of you.”

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditShare on StumbleUponShare on Tumblr

De Kameel uit Marokko door Caleb J Ross (en vertaald door Mlaz Corbier)

Posted on by Caleb J. Ross in Publication Announcements | 1 Comment

Mlaz Corbier, well-read crazy man and all-around glorious inbastard, offered to translate my story, “The Camel of Morocco,” into Dutch (mainly for a university class, but I like to pretend my work is so captivating that it demands translation). I don’t read Dutch, so it is entirely possible that Mlaz may have turned this story into a space operatic porn, and if so, I would be equally as impressed and grateful. And considering Mr. Corbier’s reputation, one of wise-crackery, I am actually certain of such.

My hat is off to this good man. He took time out of his day to open one of my stories up to an entirely new audience.

De Kameel uit Marokko

door Caleb J Ross (en vertaald door Mlaz Corbier)

Abel luistert. De wind blaast een echo van alleen klinkers door het gruis tot er een steen vanuit het gemankeerde trappenhuis valt en botst en botst totdat het aanzwelt tot complete woorden. Steentjes en afgebrokkeld mortel worden door de verrotte fundering heen gedrukt, een crescendo van opgeboerde frasen uit uitgebluste longen en langs slappe lippen van eenentwintig families. Nu demonen, vastgeketend aan de heilige vloer van de vervallen moskee. De stemmen verwijten hem. En Abel… hij luistert.

Elke ramp ooit, is deze ramp. Deze ramp is met andere rampen verzonken in de loop der jaren sinds deze moskee is ingestort. Elke ramp knaagt aan een enkele, verwaarloosde zenuw. Iemands thuis, een ranch met drie slaapkamers, tien minuten van Edgerton, verliest het van een 380 km/u razende storm, toch is het enige dat Abel hoort het gefluister van de moskee. Dertig kilometer verder noordwaarts moet een Victoriaans buitenhuis recordbrekende overstromingen ondergaan en Abel voelt slechts mee met de moskee die gebukt gaat onder het gewicht van haar stenen dak. Een dak dat een hele gemeente vermorzelde, hun gebeden afsneed in midden-adem. Hij kan niet bidden voor de overlevenden, bang dat er nog meer zullen sneuvelen.

De Joden gapen. De Christenen knikken. De atheïsten halen hun schouders op. De Moslims huilen. Het puin een bevestiging voor welk geloof dan ook. Over de hele wereld rijzen voetstukken uit de grond en alle niet-Islamitische volgelingen klimmen hoger en hoger. Het regionale nieuws claimde lokale gevechten. Het Journaal maakte zich op om de landelijke gevechten te verslaan.

Officieel was de instorting niet eens zijn fout. Maar de demonen negeren dat en zwijgen daarom ook niet.

Ondanks de berichten en de rouwadvertenties weet Abel de namen van de eenentwintig families te ontwijken. Met opzet manoeuvreert hij weg van de buurtroddels en vermijdt hij de opeengehoopte waken in de gangpaden van de buurtsuper, bedacht op de ogen die hem volgens hem elke stap veroordelen. Edgerton is een dorp dat leeft op roddels. Vandaag glijdt hij langs de schappen van cornflakes, soep in blik en chips. Alles wat niet bederfelijk is, omdat zijn nieuwste restauratieproject niet ver genoeg gevorderd is om de koelkast van stroom te voorzien. Oost-Indisch doof. En zijn ogen houdt hij op de grond gefixeerd.

Voor onderdak kraakt hij. Hij woont in de verlaten huizen en hoopt dat het weer goed blijft. Bidden doet hij niet. Zijn huidige project: een klein plattelandshuis met twee slaapkamers, nu zonder dak, ramen en gezin nadat een aardschok van 7.8 op de schaal van Richter de voegen van elkaar trok en de inwoners naar het huis van een ver familielid deed vluchten. Abel waarschuwde het gezin nog dat een restauratie als deze maanden in beslag zou nemen, maar het kon ze niet meer schelen. Ze hadden nauwelijks droog brood te eten en na het instorten van de moskee voelt Abel er niets voor om meer geld te vragen dan de kosten voor zijn eten en het loon voor een werknemer hier en daar. Megan, de jongste dochter van het gezin, vroeg Abel om af en toe de dieren van de dierentuin een paar kilometer oostwaarts in de gaten te houden. “Natuurlijk,” antwoordde hij zonder de intentie het daadwerkelijk te doen.

Buiten de winkel stopt hij voor een bankje: een horde Spanjaarden in spijkerbroeken en versleten t-shirts loopt op hem af: ze kennen hem. Voor Abel is dat bankje een deel van de winkel. “Señor,” zegt de langste. “Trabajo?”

“Ja. Werk si,” antwoordt Abel. “Deze kant op. Twee mensos,” zegt hij en leidt de mannen naar zijn truck.

Ze rijden door een buurt bezaaid met Abels te herstellen huizen. De wind fluit door een kier van het autoraam, draagt stof met zich mee van de nabijgelegen akkers en fluistert beschuldigingen zoals het tegenwoordig altijd doet. De twee mannen naast hem mompelen in het Spaans. Abel is een buitenstaander die wanklanken probeert te ontdekken. Telkens nadat ze een huis passeren klampt er een nieuwe demoon zich vast aan Abels truck.

Ze arriveren bij het dubbel-slaapkamerproject terwijl de demonen zich als dreigende wolken in de stad ophouden om naschokken van de aardbeving aan te kondigen. De twee Spanjolen wijzen naar de lucht. Abel wuift het weg en knikt in de richting van de stapel gipsplaten die opzwellen door al het vocht. “Opschietos,” zegt hij. Protesten op hun lippen, maar er niet over. Ze gehoorzamen al is het na het uitwisselen van zorgelijke blikken.

Dan opent de hemel. Regen klettert op de gipsplaten en op de resten van het dak. Het tapijt is in no-time doorweekt en elke drup klinkt als “jij.” Klinkt als een refrein vol beschuldigingen. De wind giert door de gebroken ruiten. Abel bedekt tevergeefs zijn oren en negeert het geklaag van zijn werknemers.

Een ademhaling verder en het water rond het vervallen huis is gestegen tot een gracht te diep om over te steken en te breed om overheen te springen. De arbeiders schuilen onder een deel van het dak dat nog overeind staat. Abel ziet hun ogen alleen tijdens bliksemschichten. Ze zijn niet de eersten die sterven door zijn toedoen, al is het wel al een poosje geleden dat hij echte schuld heeft gevoeld.

Terwijl de regen op de grond trommelt en de wind puin naar hem blaast dat op zijn huid blijft plakken, smoren de stemmen van dode echo’s zijn eigen schreeuwen om hulp, totdat het voelt alsof hij zijn eigen ademhaling hoort in de lawaai van de storm. Hij trekt zijn lippen van elkaar, zijn adem klinkt opbeurend in deze herrie, tot het wordt geïnterrumpeerd door een scherp, “Señor!

Hij kijkt op. De kleinere arbeider gebaart naar hem, dat-ie onder het dak moet komen. Abel rent op ze af en wordt direct in hun gebed gezogen. Abel is altijd waakzaam als het om religie gaat, hij accepteert het gebaar weifelend. Toen hij nog een kind was heeft hij ooit eens gebeden, net als zijn ouders deden. Hij bad voor goede gezondheid en kreeg een storm die het leven kostte van de hond van de buren.

Abel vouwt zijn handen. In de verte verdrinken de dierentuindieren, hun geschreeuw sterft als opstijgende belletjes in een glas water. Abel probeert zich los te trekken maar de mannen sleuren hem terug. Iedere keer als hij een arm vrij krijgt steekt hij zijn hoofd op, ook al is het slechts een tel, hij zweert geluiden van overlevenden te horen in de verte.

Tijdens het repareren van de moskee absorbeerde Abel jarenlang lessen van het Moslimleven. Niet alleen uit de gemeente maar ook uit literatuur en films. Hij repareert met een unieke integriteit en leert daarom over het huishouden of de cultuur voordat hij zich overgeeft aan een project. Gebouwen drukken uit wat de mensen niet kunnen. Het is als een medicijn.

Hij pikte ook algemene feitjes op over het alledaagse leven in Islamitische landen zoals verhalen over extreme droogtes en armoede. De twee condities kwamen vaak samen tijdens de trek van nomadische stammen door de woestijn, de wanhoop werd soms bevochten door middel van wat men aderlaten noemt. Hij leerde dat het bloed van dieren nodig is om de barre omstandigheden tijdens het droogteseizoen in de woestijnen te overleven. Een kameel wordt bijvoorbeeld gemolken in een open kleicontainer. Een ader in de kop wordt doorgeprikt zodat een paar liter bloed zich met de melk mengt. De mix wordt opgeborgen totdat het bloed is gestold. Dan wordt het gedronken ware het een milkshake, langzaam indien mogelijk, maar vaak snel om overgeven te voorkomen. De meeste in Amerika geboren Moslimkinderen begrepen dit proces niet, toch vertelden de wijze ouderen erover, vol passie. Het is een ritueel, een connectie niet veel anders dan Abel eist van de gebouwen. De demonen ontkennen alles.

Ondertussen blijven de werkers bidden. Abel verstaat geen woord maar snapt dat ze hogere krachten willen aanroepen tegen de wanhoop. Abel herkent de demonen in hun buitenlandse klanken en in de taal van het kwade weer, hij zweert dat hij de twist met ze zal bijleggen.

Samen met de mannen stapelt hij hout en bakstenen op om hun krimpende eilandje in stand te houden, het is nauwelijks nog groot genoeg voor hun drie opgevouwen lichamen. Het blijft regenen, een gedreun dat uiteindelijk hun zorgen doet vergeten zodat ze een paar uur slaap krijgen.

In zijn dromen smeekt Abel om directies van de demonen. Ze bieden enkel een gekreun dat ronddoolt  net als de storm boven hem.

* * *

Abel ontwaakt naast een lege gracht en stukken boomschors om hem heen. Hij plukt de schors van zijn schoenen en gaat staan, op zijn houten eilandje dat is omgetoverd tot een voetstuk verheven boven het land. Zijn werknemers zijn vertrokken. Abel probeert hun voortdurende gebeden op te vangen maar hoort niets. De gebeden zijn gestopt. Het water ook.

Restaureren voelt voor Abel als verbondenheid, een relatie met ongrijpbare verlangens van een ongrijpbaar beest. Net als de bijbel moet een huis gebouwd worden met interpretaties die vervolgens geïnterpreteerd moet worden. Hij creëert niet een enkel model maar vervaardigd een mogelijkheid tot geluk. Echter bracht het dak van de moskee de demonen mee die alle geesten van het verleden opriepen om zijn funderingen te vervloeken.

De lucht is zwanger. Abel volgt de stank naar de dierentuin, de poorten zijn met touw bij elkaar gebonden. Gegrom en gekreun doorbreekt de stilte. Abel ploetert door de modder. Niemand houdt hem tegen, er is toch niets meer om te beschermen. Zijn demonen zijn teruggekeerd. Hij stopt zijn vingers in zijn oren maar toch worden de stemmen alsmaar luider.

De eerste man die hij tegenkomt staart door een stuk gebroken plexiglas naar het karkas van een zoogdier. Al het puin en modder maakt het onmogelijk te zien wat voor dier het is. Was. De nog intacte stukken ruit zijn besmeurd met vuil en bladeren van vele kilometers hier vandaan. Abel veegt een handvol smurrie van het raam en toont het aan de man. “Die storm had een vete. Trucks kunnen deze zooi niet hier brengen zonder dat de helft er onderweg van af waait.”

De man draait zich om, zijn overhemd ziet er officieel genoeg uit zonder dat er een spoor van dierentuin op te zien is. Hij zegt, “Heb je enig idee hoe moeilijk het is om dieren terug te krijgen? Ik weet niet eens of het jouw storm zal lukken om door die molen van bureaucratie te razen.”

“Veel dood dan?” vraagt Abel, al zegt de stank wel genoeg.

“Er is nauwelijks nog een paartje over. Ik heb de ark al geannuleerd.” Hij glimlacht.

“Geef het tijd. Je krijgt gegarandeerd nog een tweede kans. Overstromingen hebben de neiging me te achtervolgen.”

De glimlach verdwijnt en de man keert terug naar zijn beest. “Wat zeg je ervan om me een handje te helpen met deze hier? Er is geen van mijn jongens op komen dagen.”

Abel en de man staren naar het beest en overwegen hun opties. Stilte tussen de twee mannen. Er zijn geen woorden nodig voor deze onmogelijke til. “We zullen moeten wachten op een kraan of een volgende vloedgolf,” zegt de man. “Hij zag er veel kleiner uit vanaf daar gezien.”

“Wat is het eigenlijk?”

“Onder al die modder en steen zit een kameel. Zat een kameel. Ik ga op zoek naar iets kleiners. Toch bedankt.” En weg is hij.

Abel loopt ook weg, echo’s borrelen op uit de modder na elke stap die hij zet. Elk gat geeft lucht aan één van zijn demonen. Telkens als hij zijn gewicht verschuift, links, rechts, links, rechts, opent een uitlaatklep voor meer beschuldigingen.

Jij.

 

Jij.

 

Jij.

Hij navigeert door een doolhof van geluid en vraagt de stemmen wat ze willen. Maak onze gebeden af, antwoorden ze.

Abel, gebukt onder de herrie in zijn hoofd, hoort plots de laatste adem uit de kameel komen.

* * *

De rest van de dag rust hij uit op zijn houten uitkijkpost bij het verwoeste huis. De demonen zijn kalmer omdat ze weten van zijn intenties voor de nacht, al fluisteren ze af en toe nog.

Je moet je aansluiten.

Bidden betekende vroeger altijd gevouwen handen en hoofd gebogen. De houding van een poort. Abel brengt zijn handen bij elkaar. Echter voordat hij zijn houding klaar heeft, voelt hij de wind aantrekken, hoort hij gerommel. Hij laat zijn armen langs zijn zijde hangen en het onweer stopt.

Je moet je aansluiten.

De wind draagt de rotte geur van de kameel en de eerste demoon die Abel zich kan herinneren. Hij pakt een spijkerpistool en begint zijn tocht terug naar de dierentuin.

* * *

De dieren zijn verdwenen op een paar modderige bulten in de woestenij na. Een dag van windstoten heeft de modder van de giganten afgeblazen zodat je kan zien wat voor soorten het zijn. Abel passeert een nijlpaard dat dertig meter van haar poel ligt. Een olifant en twee bulten (misschien haar kalven) zijn door de overstroming naar een kuil met bomen en dode apen gesleurd. De kameel ligt nog steeds waar hij haar eerder had gevonden. In de schemering lijkt het karkas op een heuveltje. Abel ziet scherper als zijn demonen de laatste restjes lichaamswarmte van het beest tot zich nemen.

Een kapot infobord staat net buiten het stenen verblijf van de kameel. Andrea. Abel accepteert de naam al kan hij niet zeggen dat het het idee van een kameel vangt. Ze is ingestort op de grond, heeft net genoeg tegengestribbeld om het begin van een sneeuwengel in de modder te maken. Het beest is opgezwollen en als Abel een trap in de buik geeft, stroomt er vocht uit. Scheurtjes veranderen in spleten, het riviertje wordt een stroom. De geur is al genoeg reden voor Abel om zijn plan te herzien. Het geschreeuw van de demonen in zijn hoofd is echter sterker dan de stank.

Abel knielt in de modder, naast Andreas kop. Haar ogen proberen hem te vangen maar falen, net als de rest van haar wegkwijnende lichaam. Abel voelt aan haar nek, onder haar kin, over haar ruwe tong, masseert haar huid op zoek naar een ader. Hij gaat over de geatrofieerde spieren en vetophopingen. Stille hints van het leven dat ze ooit ondersteunden.

Dieper.

Hij schraapt de modder van de huid, net onder haar ogen, kamt het vuil uit haar vacht met zijn vingers totdat hij diep genoeg heeft gegraven en een ader zich blootgeeft. Het is bol en dik, strak in zijn eigen zigzagpatroon. Abel richt het spijkerpistool en vuurt.

Een dun laagje karmozijnrood ontsnapt onder de spijker vandaan. Abel sluit zijn ogen, de demonen om hem heen commanderen dat de wind moet gaan liggen. Hij proeft het bloed.

As Salaamu ‘alaikum wa rahmatulaah.

 

De smaak van koper trekt zijn speeksel tot het onderste van zijn tong vandaan. Hij veegt zijn gezicht af met zijn shirt, een dikke laag snot blijft achter op zijn mouw, meer dan hij verwachtte dat er in hem zat. Zijn speeksel blijft komen, vloeit over van zijn lip, kin, over zijn shirt totdat het de stroom van bloed vanonder de spijker ontmoet.

Een draaikolk van rood en grijs diepen het gat waarin Abel zit verder uit. Terwijl het gat groeit, krimpt de wereld. Abel gaat staan maar nog voordat zijn knieën gestrekt zijn, wordt hij terug geworpen door een bevende aarde.

De wond brengt meer regen en wind, het rood stijgt op vanuit de grond. Abel klimt boven de vloedgolf uit en droomt van specie, van al de planken van ebbenhout, de dakspanen, de kalfaten, van alle spijkers die hij nodig zou hebben om dichterbij zijn verwoeste tempel te komen. De deining en golven schreeuwen harder dan de demonen. Luider dan zijn eigen paniekerige ademhaling.

De rode vloed lift hem van de aarde, draagt zijn lichaam. Hij snakt naar adem, slikt de drek en modder van de aarde in, slikt Andreas bloed in. Zijn schuld wordt de lucht rondom hem, hij is gezuiverd van al zijn tekortkomingen.

Hij wordt wakker bij het verwoeste huis; hij leunt tegen zijn uitkijkpost. Zijn kleren plakken aan zijn lichaam, zijn gekrompen door de hitte van de zon. De wind klinkt gewoon als de wind.

Photo credit:


Subscribe to my amazing, hilarious YouTube channel. Just click the button below.

YouTubeSubscribe

Consider sharing this post on Facebook, Twitter, and Google+. Think of it as a way to tell a friend “I’m thinking of you.”

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditShare on StumbleUponShare on Tumblr

One for the good guys…right? Lauren Conrad reads Clevenger

Posted on by Caleb J. Ross in General News | 3 Comments
Lauren Conrad, of The Hills fame, is reading Craig Clevenger’s The Contortionist’s Handbook. Let me repeat…no, just read that sentence again; this is text, not audio, you lazy bastard.

What does this mean to those of us who have long been in the know about Clevenger’s amazing writing? The optimist in me says, “great, maybe good literature will catch on to the reality TV addicted masses.” The pessimist in me, one admittedly self-interested, says, “there goes my dirty little hipster secret.”

This forces the question: are some books considered good, simply because they aren’t so widely accepted? Think of the hipster elitist who will parade his love of fifteen obscure films before admitting his having read even one best-seller. The logic is always that the blockbuster shit is crap.

For the most part, I would agree (Cormac McCarthy’s The Road is one recent best-seller that I would defend to the grave). Best-sellers often cater to the lowest common denominator, ensuring commercial success, but by intention never willing to alienate a reader, re: never willing to say anything truly important. This isn’t the hipster in me talking; this is the commercial model, tried and true.

So, when something like this happens, where a celebrity endorsement pushes a book that by no means caters to the lowest common denominator, what happens? Is this how paradigm shifts start? After Oprah’s promotion of The Road, has the audience for intelligent post-apocalyptic books increased? Or, will future post-apocalyptic books simply be dumbed down, giving the new audience what they want, but not willing to push the genre even further?

For now, this once, I think I have to give a reality star my blessing.


Subscribe to my amazing, hilarious YouTube channel. Just click the button below.

YouTubeSubscribe

Consider sharing this post on Facebook, Twitter, and Google+. Think of it as a way to tell a friend “I’m thinking of you.”

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditShare on StumbleUponShare on Tumblr